NPO Logo EO Logo youtube facebook navicon search video check cross whatsapp facebook-share mail tag image audio

Wouter en Ariën Vink op de Nederland Zingt Dag

De zingende broers Ariën en Wouter Vink zijn zaterdag 23 april te gast op het podium van de Nederland Zingt Dag. Gymleraar Ariën zingt bij The Psalm Project, terwijl Wouter – afdelingsleider op een middelbare school – bekender is in het seculiere circuit. "Ariën is de zangleider, ik de entertainer."


Wouter
(33): "Ariën is heel vriendelijk en sportief. Of ik ook sportief ben? Zeker. Als je vraag is of we ijdel zijn: jawel hoor. Ik nog iets meer dan Ariën.

Hij neemt anderen graag mee in de samenzang, terwijl ik meer een performer ben. En als je mijn muziek niet mooi vindt, dan maar niet. Ik speel vaker in het seculiere circuit. Toen ik Ariën eens meenam als backing vocal en hem – omdat hij een heel goede zanger is – ook een liedje liet zingen, riep hij halverwege tegen het publiek: 'Zing maar mee!' Alsof het een gospelliedje was, haha... Ook dan merk je dat hij meer dienend is dan ik; hij is de zangleider, ik de entertainer.

Bij ons thuis was er altijd muziek. Zelfs als we een spelletje deden, zongen we daarbij. Ariën nam me vroeger altijd op sleeptouw, dat vond ik fantastisch. Samen zijn krantenwijk lopen, bijvoorbeeld. Kreeg ik een gulden, al hoefde dat niet eens. Nog steeds zie ik hem in sommige opzichten als voorbeeld: hij is een dienende man. Hij zoekt altijd naar wat hij voor een ander kan betekenen. Dat doe ik ook wel, maar zoals hij het doet, inspireert mij. Ik hou van die gozer.

Ik ben wat zakelijker en strijdvaardiger dan Ariën. Niet dat ik een hork ben, maar ik wil wel winnen, terwijl Ariën altijd eerst aan de ander denkt. Ook in het zingen: als hij bij The Voice of Holland naar de volgende ronde was gegaan en hij had tegen iemand moeten zingen die hij graag mocht, dan kan het best zijn dat 'ie bewust slechter had gezongen om die ander te laten winnen."

Ariën (40): "Vroeger voetbalde ik als oudste broer weleens tegen mijn twee kleinere broers, Bart en Wouter. Toen was ik nog groter dan Wouter, dus om te winnen gooide ik m'n kont er gewoon in. Daar werd hij altijd bloedlink van, liep 'ie stampend naar binnen. Sowieso is Wouter een winnaar, ik ben meer een dienaar. Ik cijfer mezelf vaker weg, al heb ik mezelf daar ook weleens mee. Zit ik weer op een verjaardag terwijl ik eigenlijk even tot rust moet komen. Wouter blijft gerust eens weg. 'Hallo, we zijn toch familie?' denk ik dan, maar tegelijk moet je zoiets respecteren. Hij heeft er goed over nagedacht.

Wouter kan zich ergens in vastbijten, ook nu in zijn werk als afdelingsleider. Wat betreft leiderschapskwaliteiten is hij mij inmiddels wel voorbij, denk ik, ook al werk ik al vijftien jaar in het onderwijs. Tegelijk verschillen we daarin: voor een leidinggevende functie moet ik gevraagd worden, Wouter meldt zich aan. Toch zou ik best wat meer van die winnaarsmentaliteit willen hebben. Ik zou bij een potje voetbal nog kunnen juichen na een mooi doelpunt van de tegenstander.

Wouter is heel bewust christen en zijn keuzes getuigen daarvan. Ik ben trots op het feit dat hij in het seculiere circuit zo goed overeind blijft. Jammer genoeg is er in Nederland een duidelijke scheiding tussen de christelijke en seculiere muziekwereld.

Terwijl Wouter dacht dat ik als geschoolde zanger fluitend door The Voice of Holland zou rollen, lag ik er juist wakker van. Letterlijk. Wat het christelijke circuit ervan zou vinden, en hoe ik het met mijn werk en gezin moest combineren. Ik zie mijn uitschakeling als Gods leiding: 'Ik heb jou in de kerk bedacht.'"


Tekst: Wilfred Hermans
Foto: Willem-Jan de Bruin
Bron: Visie 12, 2016

Dit artikel hoort bij: