Kerkpijn: "Ineens hoorde ik Psalmen op de radio en de tranen sprongen in mijn ogen"
Leestijd: 4 min
Leestijd: 4 min
"Per toeval zat ik op de zondagavond naar de radio te luisteren. En ineens hoorde ik Psalmen in de Muzikale Fruitmand en de tranen stonden me in de ogen", vertelt Jan Holleman. Het is voor hem moeilijk om naar een kerk te gaan. Maar Psalmen horen op de radio is wél precies wat hij nodig heeft.
"Zeg ik het goed dat de programma's Groot Nieuws en de Muzikale Fruitmand eigenlijk jouw kerk zijn?", vraagt Jurjen ten Brinke. "Ja, correct", vertelt Jan. "Dat komt uit het verleden. Ik ging wel naar de kerk, maar door wat ik meemaakte vond ik het moeilijk om weer naar de kerk te gaan. Mensen zijn veroordelend en we zeggen dikwijls dingen... "
Jan heeft veel meegemaakt in zijn leven: een pittige jeugd, geliefden verloren en een paar zware auto-ongelukken gehad. Toch werd hij op een wonderlijke wijze naar de kerk gebracht. Met in zijn achterhoofd zijn diep gelovige oma, die als een moeder voor hem was. God was merkbaar aanwezig in de kerk, door gebed en liederen sprak Hij. Jan kon tegelijkertijd ook een steun zijn voor kerkleden die het, net als hij vroeger, moeilijk hadden. Maar perfect was hij niet, en verkeerde keuzes volgden. Er waren mensen die Jan de rug toekeerden. Hij ervoer veroordeling en onbegrip, kerkpijn, en besloot de kerk te verlaten.
Maar God hield hem vast. "Het geloof en de aanwezigheid van de Heer lieten me nooit helemaal los", vertelt hij. "Er gebeurden dingen in mijn leven die soms nauwelijks te verklaren waren, momenten van bescherming en leiding die ik alleen als Goddelijke interventie kan beschrijven." Hij is er zeker van: "De liefde van de Heer draagt mij elke dag; Hij geeft mij kracht om door te gaan, zelfs als het leven zwaar is en ik fysieke pijn en innerlijke onrust ervaar." In die overtuiging heeft Jan weer opnieuw doel in zijn leven gevonden.
Jan wil een steun zijn voor mensen die het nu moeilijk hebben in het leven. Hij deelt daarom kerkliederen uit, buiten de kerkmuren. Dat doet hij door samen te zingen met mensen die geen dak meer boven hun hoofd hebben, ernstig verslaafd zijn of om een andere reden het zwaar hebben. "Zingen doet wat met mensen die het heel moeilijk hebben", vertelt hij. "Waar ze soms gesloten zijn voor de buitenwereld, kan ik ze bereiken."
"De ziel wil voelen, geraakt worden, getroost, gezien worden. En dat bereik je met kerkmuziek. Je hoeft de dingen niet uit te leggen of te analyseren, het gebeurt gewoon. Het zijn liederen die recht in je hart binnenkomen. En dat is heel mooi!"
Voor Jan zelf is Psalm 42 ontroerend. Als hij dat hoort op NPO Radio 5, rolt er zo weer een traantje over zijn wangen. "Het hijgend hert, dat ben ik begrijp je. Ik betrek dat op mezelf. Die tekst komt dan zo binnen."
De weergave van deze video vereist jouw toestemming voor social media cookies.
"Ik vind het bijzonder dat ons programma zoveel voor jou betekent", besluit Jurjen aan het einde van het gesprek. "Dat het als het ware een kerkdienst voor je is. Ondanks alles wat je hebt meegemaakt, ernstige ongelukken die je hebt gehad, ben je er nog. Je zegt er zelf van: dat is een wonder. En dat je dan ook nog zo tot zegen mag zijn voor je medemens: ik word daar blij en dankbaar van!"
Afgelopen zondag is Jan voor het eerst toch weer een keer naar een kerk gegaan, zo laat hij aan de redactie weten. En dat heeft hem zeer ontroerd. "De preek ging ook nog eens over dingen kwijtraken en loslaten en kijken wat je nog hebt en wat je weer hebt gekregen", zegt hij. "Ik was in tranen door de woorden."
