Christelijke basisschool

Als Dylan nu terugkijkt op zijn leven, ziet hij dat er al in zijn kindertijd een klein geloofszaadje was gepland. "Ondanks dat mijn ouders niet christelijk waren, ging ik wel naar een christelijke basisschool. Daar maakte ik kennis met Psalmen en de Bijbelverhalen." De school maakte ook dat Dylan en zijn broertje naar de kerk gingen. "Precies tegenover mijn school stond de kerk. Al mijn klasgenoten gingen daarnaartoe en wij liepen er dan gewoon achteraan."

Hardcore

Maar als tiener raakte Dylan de band met de kerk kwijt. Het is midden jaren '90 en de gabber-scene is in opkomst. Dylan voelt zich bijzonder aangetrokken tot de harde beats. "Ik zag die DJ's draaien en ik dacht: dit wil ik ook." Hij had een nieuwe droom die niks meer met God of de kerk te maken had. Dylan wilde de beste Hardcore-DJ worden die er maar was. Gedreven en met een rugtas vol muzikaliteit stortte Dylan zich op zijn nieuwe passie. En met succes. "Ik heb twee draaitafels en een mengpaneel aangeschaft en binnen een jaar mocht ik al in de lokale club draaien."

Verlies

Het was een wereld waar hij zich helemaal in verloor. "Een wereld van harde, opzwepende beats waar veel drugs wordt gebruikt", zo zegt hij er zelf over. "Daar ben ik uiteindelijk aan ten onder gegaan."

Oma

"Maar ik heb een hele gelovige oma", vervolgt Dylan ietwat geemotioneerd. "Die is altijd voor mij blijven bidden. 25 jaar lang totdat zij bijna stierf. Twee dagen voor haar sterven heeft ze mij op haar sterfbed geroepen. Ze zei: Oma gaat nu dood en ik bid ik zo lang voor je. En straks is er niemand meer die voor je bidt. Maar oma wil zo graag dat je weer naar de kerk gaat en je je laat dopen. Wil je beloven dat je dat doet?" Tegen zijn stervende oma, durfde Dylan geen 'nee' te zeggen. Dus hij zij 'ja'.

Drie dagen later raakte hij in gesprek met Hanneke, de vrouw van de lokale dominee. "Ik ga je een hele brutale vraag stellen", zij ze uit het niets tegen hem. "Ik wil je uitnodigen voor de kerkdienst aanstaande zondag." Dylan was stomverbaasd en gelijk ook blij. "Want ik wilde mijn belofte naar mijn oma waarmaken."

"Ik heb het zo verziekt!"

Die zondag ging Dylan naar de kerk. Daar speelden ze op het orgel en zongen ze Psalmen. "Ik schoot direct terug naar mijn jeugd en begon te huilen. Ik besefte dat ik nu een totaal ander leven lijdde." Een leven wat hij eigenlijk niet wilde, maar toch steeds weer opzocht." Want Dylan bleef ook in de hardcore-wereld actief: bezocht feesten, maakte beats en voedde zijn drugsverslaving. "Als ik bij mijn vrienden kwam, lag er altijd een lijntje op tafel. Daar keek niemand van op." Het gezin leed eronder en Dylan zijn vrouw stortte in.

"Op een dag kwam ik niksvermoedend thuis en zaten de dominee en zijn vrouw op de bank. Mijn vrouw had alles aan hun vertelt, tranen liepen over haar wangen." De kerk nam de zorg voor zijn gezin over en Dylan werd verzocht ergens anders onderdak te vinden. "Ik was doodongelukkig. Je bent getrouwd, hebt twee mooie kinderen en je weet: ik heb het zo verziekt! Mijn vrouw wil van mij scheiden en ik ga waarschijnlijk mijn kinderen nooit meer zien."

Vergeving in een golf van liefde

Maar de dominee zocht Dylan een tijdje later weer op. "Hoe gaat het met je?", was zijn vraag. "Slecht", was zijn eerlijke antwoord. "Ik leef al 25 jaar een leven waar jij het bestaan waarschijnlijk niet eens van afweet." Het gesprek met de dominee draaide uit op een rauw en eerlijk gebed, een gebed om vergeving.

"Ik ging pas 3 maanden naar de kerk. Ik wist helemaal niet hoe ik moest bidden", vertelt Dylan. Maar zijn gebed was puur en persoonlijk. "Ik zei: Vader in de Hemel, het spijt me dat ik 18 oktober 1993 bewust mijn rug naar U heb gekeerd. Mag ik weer terugkomen en mag de Heilige Geest weer in mij wonen?"

Hij deed zijn ogen open en heel de kamer stond in het licht. "Ik voelde een golf van liefde en een golf van geluk. Ik zei tegen Hans en Hanneke: Wie heeft het licht aan gedaan?" Dylan ervoer Jezus' kracht op dat moment, leggen Hans en Hanneke uit. Vanaf dat moment heeft Dylan nooit meer drugs gebruikt. Ook de liefde voor de Hardcoremuziek was verdwenen. "Ik kon het letterlijk niet meer verdragen. Ter plekke ging ik over mijn nek."

In het licht

"Het enige wat ik kon verdragen waren liederen van Taizé en de cd In het licht van Sela. Dat was zo helend. ik heb die teksten tot me genomen. Vooral de woorden In een donkeren nacht verschijnt het licht, de duisternis krijgt het niet in haar macht. In het licht is echt mijn lijflied geworden." Het voorgangersechtpaar en gemeenteleden hielpen Dylan verder in zijn zoektocht om meer van God te weten te komen. Ook zijn vrouw en kinderen kwamen tot geloof. En tegenwoordig maakt Dylan muziek in zijn plaatselijke gemeente. "In een dag en nacht is heel mijn leven veranderd", besluit Dylan dankbaar.