Noten lezen een ramp

Muziek zat dus in haar DNA, maar van noten leren lezen moest Poppeia aanvankelijk niks hebben. Ze vond het een regelrechte ramp en "vergat" daarom dan ook expres haar lesboeken van Folk Dean. "Pas toen ik een jaar of 16 was, kwam ik per ongeluk een stuk tegen dat ik heel graag zelf wilde spelen. Ik weet niet meer precies welke, maar het was er een van de kinderwerken van Katja Tourian. Daar was ik zo verliefd op, ik wilde ze allemaal spelen!"

"Ik kreeg vanaf toen een interne motivatie om noten te leren lezen." Al vertelt ze ook eerlijk: "Zelfs toen ik de werken van Tourian had ontdekt, moest mijn vader het voorspelen, zodat ik het op gehoor kon naspelen en nootje voor nootje kon instuderen." Een prestatie op zich! En ze viel op.

Conservatorium

Poppeia maakte zo’n indruk hiermee dat men haar in de jong-talenten klas van het Conservatorium wilde hebben. Dit liep totaal in de soep doordat ze een enorme achterstand had en de leraren haar niet begrepen. Ze besloot afscheid te nemen van de piano. En op haar achttiende stapte ze over naar het orgel.

De vader van haar beste schoolvriend, Marcel Verhegge, was organist in de Sint Servaas Basiliek. Doordat Poppeia vaak bij Marcel thuis kwam, hoorde ze hem geregeld spelen. Ze vond dit zo leuk dat ze hem vroeg om haar les te gaan geven. Door Marcel ging ze uiteindelijk weer terug Conservatorium. Maar nu voor het hoofdvak orgel.

Muziek vanuit hart en ziel

Marcel was ook nog eens hoofdvakdocent orgel aan het Conservatorium te Maastricht! Kwam dat even mooi uit… "Voor mij was je een gemakkelijke student. Ik hoefde maar de luiken te openen om je muzikaliteit naar buiten te laten stormen", vertelt hij. Natuurlijk hadden we het ook over historie, context, techniek et cetera. Maar het belangrijkste aspect zat en zit gewoon in je: muziek die vanuit hart en ziel gemaakt wordt."

• Beluister hier Alle Registers Open met Poppeia Berden