We liepen zo het leven door 
en lieten in het zand
een spoor van stappen, twee aan twee,
de Heer liep aan mijn hand.

Ik stopte en keek achter mij 
en zag mijn levensloop
in tijden van geluk en vreugd’ 
van diepe smart en hoop.

Maar toen ik goed het spoor bekeek 
zag ik langs heel de baan
daar waar het juist het moeilijkst was
maar één paar stappen staan.

Ik zei toen: 'Heer, waarom dan toch  
juist toen ik U nodig had,
juist toen ik zelf geen uitkomst zag 
op het zwaarste deel van ’t pad?'

De Heer keek mij vol liefde aan
gaf antwoord op mijn vragen:
'M’n lieve kind toen ’t moeilijk was
toen heb ik jou gedragen. 

M’n lieve kind toen ’t moeilijk was
toen heb ik jou gedragen.'