
Leestijd: 4 min
"Het leek net alsof ik mijn leven uitreed. Ik dacht: ik heb 60 hele mooie jaren gehad, maar ik word nu thuis gehaald", vertelt organist en dirigent Martin Mans. Afgelopen februari belandde hij op de IC na een zwaar ongeluk met de racefiets. Inmiddels pakt hij zijn werk langzaam weer op, met meer passie dan ooit. "Want dat ik hier nog ben, is een toegift."
Foto: Bij opname van Nederland Zingt in Amersfoort (2025)
"Ik wil de extra tijd die ik van God gekregen heb goed inzetten", zegt hij stellig. "Voor mij betekent dat dat ik God groot wil maken met muziek. Juist na ellende wil ik Zijn Naam lofprijzen. Dat is nu nog veel meer mijn drijfveer." Hij haalt Psalm 56 aan: "Ik heb beloofd, wanneer G’ in mijn ellenden Mij bijstand boodt, en ’t onheil af zoudt wenden;Tot U, o God, mijn lofzang op te zenden, Door ijver aangespoord."
"Deze Psalm gaat altijd al met mij mee. Maar ik ben me nu veel bewuster van de betekenis van de woorden", vertelt Martin.
Martin is nog steeds aan het herstellen van het ongeluk dat op 14 februari plaatsvond. "Ik had een repetitie op Urk die ochtend en 's middags ging ik met een paar mannen racefietsen. We waren net onderweg toen de voorste een onverwachte manoeuvre maakte. Voor we het wisten lagen we allemaal over de kop." Martin raakte zwaar gewond.
"De schade leek in eerste instantie mee te vallen: Ik had 7 gebroken ribben, een gebroken sleutelbeen, een gebroken schouderblad en gebroken een jukbeen. Maar na een week kwamen er complicaties. Ik kreeg het benauwder en benauwder. Een van mijn longen deed helemaal niks meer." Martin moest naar de IC en werd daar in kunstmatige coma gehouden. "Er bleek achteraf 3 liter bloed en vocht in mijn longen te zitten."
Het was een pittige tijd. Zeker ook voor Martin zijn gezin, benadrukt hij. Zijn vrouw en kinderen zaten aan zijn bed en wisten niet of Martin het ging redden.
Martin is nu weer 5 weken thuis en dat voelt als een groot geschenk. "Iedere morgen als ik de gordijnen openschuif denk ik: ik ben er nog!". Orgelconcerten geeft hij weer. "Heerlijk vind ik dat. Je wilt doen waar je hart ligt en geen patiënt meer zijn." Maar dirigeren blijft nog wel een uitdaging, want zijn fysieke toestand is door het ongeluk en de medicatie erg verslechterd.
"Het bewegen van de linkerkant, waar alles gebroken was, moet ik nog wel trainen. Maar je kunt gelukkig ook heel goed dirigeren met je ogen hoor. Stapsgewijs hoopt Martin de komende maanden al zijn dirigentwerkzaamheden weer op te pakken. "Ik moet bewust keuzes maken wat ik wel en niet doe: dat heeft met het herstelproces te maken. Tot eind mei ben ik nog aan het revalideren."
Op Koningsdag heeft hij voor het eerst sinds zijn ongeluk weer een optreden met een van zijn koren. "Ik kijk er enorm naar uit om de mannen weer te ontmoeten."
Het eerste lied dat Martin op het orgel speelde na zijn ongeluk was "Op die dag”. "Ik vind dat een van de allermooiste Opwekkingsliederen die er is", zegt Martin. Hij vertelt over het moment dat hij het speelde: "Ik wilde weten of ik het nog vol kon houden om een uur lang te spelen. Daarom ging ik naar de Lutherse Kerk in Den Haag en ging achter het orgel zitten. Het was heel bijzonder om na 6 moeilijke weken de eerste toetsen weer in te drukken. En dan dit lied spelen... Ja, het is ons grote vooruitzicht hé. Maar ik ben ook heel dankbaar dat ik er hier eerst nog wat tijd bijgekregen heb."
Onderstaande video is gemaakt op het moment dat Martin voor het eerst na het zware ongeluk weer achter het orgel zat. De dankbaarheid en vreugde is duidelijk van zijn gezicht af te lezen.
De weergave van deze video vereist jouw toestemming voor social media cookies.