Nader mijn God

Nader mijn God, bij U, zij steeds mijn beê, zij 't levenspad soms ruw, gaat Gij maar mee, dan kent mijn ziele rust, mij van Uw trouw bewust, wacht ik aan blijder kust, Uw sabbatsvreê.

Wanneer voor mijn gezicht, de ladder rijst, die naar U, bron van licht, mijn ziele wijst. ’k Zie dan in ’t bangst gevaar, Uw heil’ge eng’lenschaar, die U, Alzegenaar, al dienend prijst.

En wenkt Uw eng’lenstoet eens opwaarts mij, in ’s hemels zonnegloed, verjongd en vrij; ’k Juich dan op hoge toon, bij ’t nad’ren van Uw troon, ’k Ben eeuwig nu Uw Zoon en U nabij!